Dubbele coming out

Dubbele coming out

(Ja ik houd het netjes)

Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik anders was. Als klein kind vond ik mezelf al introverter, dan de rest van de leerlingen. Ook had ik het gevoel dat ik het lesmateriaal, minder makkelijk kon bijbenen dan de rest.

Later ging ik naar speciaal onderwijs. Ik dacht, alleen omdat ik een leerachterstand had. Hier volgde ik de lessen beter. Ook had ik beter contact met de klasgenoten. En voelde ik me meer geaccepteerd, dan op me vorige scholen.

Ik heb vaak in klassen gezeten, met veel jongens van mijn leeftijd. En niet zoveel meiden. Altijd met een gezellige zweer, humor en leuke activiteiten in de pauzes.

Op me 14de begon ik het idee te krijgen, dat ik sommige jongens in me klas meer vond dan alleen aardig. Niet alleen aardig, maar ook uhhh …….. ‘mooi’. Ik had alleen op dat moment, geen idee wat ik daar mee moest!

Toen ik 15 was kwam INTERNET, niet alleen op school maar ook thuis ! En toen kwam ik erachter dat er meer mensen zijn zoals mij.

Op dit moment wist ik over mijn anders zijn. Het ligt in mijn handen wat ik er mee doe, en waneer ik het vertel. Moeilijk om zo iets over jezelf, aan andere te vertellen!

begin 16de, heb ik toch maar besloten aan me ouders te vertellen, dat ik anders was. Toen ik met me ouders aan het eten was. Zei ik met een hardslag van 130, “ik moet jullie wat vertellen”. “Wat dan?”. “Ik ben homo”. Gelukkig gingen me ouders er goed mee om, en ik bleef hun zoon. Wat een opluchting!

Na deze acceptatie van mijn anders zijn. Dacht ik nu, dat ik wist wie ik was. Wie ik ben. Hoe ik ben. Wat ik heb. Hoe anders ik ben.

Maar toen ik 17 ging ik begeleidend wonen. Ik ging met me moeder, naar het eerste gesprek met een begeleidster. We zaten met ze 3e in een kleine kamer. De begeleidster vroeg aan me moeder. “Wat heeft Henk”. Mijn moeder zei “PDD-NOS”. Ik vroeg “wat is dat?”. Waarop mijn moeder antwoordde “dat is een vorm van autisme”.

Ik voelde me op dat moment, even heel dom. Hoe kan dat. Ik dacht even, dat ik heel anders overkom op mensen, dan dat ik dacht dat ik over kom. Dat ik echt in me eigen wereldje leef, en dat iedereen om me heen maar vind dat raar ben. Of dat ik in een soort van roes leef. Hoe kan ik zo iets groots van mezelf over het hoofd zien? Wat weet ik nog meer niet?

Het voelde als een soort van 2de coming out. Maar dan net omgedraaid. Zo niet in je eigen handen. Iemand anders die wat over jezelf verteld.

Maar toen ik er later eens rustig over nadacht, vielen er heel veel puzzelstukjes in elkaar. Ik dacht na over ‘Kom ik over op anderen, zoals anderen over komen op anderen’. En ja ik kom soms wat anders over!

Na de acceptatie hiervan, wist ik eigenlijk helemaal wie ik was. En hoe ik heb.

Moraal van dit verhaal? Volgens mij is het belangrijk, dat je erkent hoe je bent. Dat je je anders zijn/beperking inziet. Dat je accepteert wie je hebt. En dat je er mee om kan gaan. En dat je jezelf waardig vind!

Over de auteur

Autist administrator