Autist als stagiaire

Autist als stagiaire

Op mijn werk heb ik nu ruim een jaar hulp van een autistische stagiaire van het asperger type. Hij komt van een speciale school voor autisten. Toen hij begon met z’n stage, was hij niets anders gewend dan school. Het was dus echt wennen voor hem om zo ergens aan het werk te moeten. Hij vond het ook erg vermoeiend, die eerste dagen. Wat me al snel begon op te vallen, was dat de jongen niet goed in staat was om met opmerkingen van mij of kritiek om te gaan. Telkens als hij een fout maakte en ik er wat van zei, ook al was het voorzichtig, raakte hij in paniek en daardoor kon hij ook niet naar verdere uitleg luisteren.

Ik zocht naar een oplossing. Dat werd een schrift, waarin ik mijn opmerkingen met uitleg opschreef. Hij kreeg ze dan niet mondeling, maar schriftelijk. Daarmee was de “confrontatie” met mij verholpen. Het werkte veel beter en als hij vragen had, kwam hij me naderhand opzoeken. Een ander probleem waar mijn stagiaire vaak mee worstelt, is een onvermogen om zich in te leven in het gevoel of gedachten van anderen. Hij kan in onze pauzes bijvoorbeeld opmerkingen maken die ronduit beledigend zijn voor anderen, zonder zich daar zelf bewust van te zijn. In een grotere groep mensen verkoopt hij ook ellenlange zwam-verhalen. Hiermee heeft hij zich niet echt populair gemaakt. Het lijkt erop dat hij probeert zich een houding in de groep te geven, maar dat resulteert erin dat hij alle aandacht naar zich toe probeert te trekken, of dat nu negatieve of positieve aandacht is.

Een minder mooie bijkomstigheid is, dat de mensen hem vaak ook nog op weten te naaien om nog gekker te gaan doen. Zelf lijkt ie dat niet in de gaten te hebben. Buiten de groep is dat veel minder of zelfs helemaal niet. Wanneer ik met hem samenwerk, praten we ondertussen over allerlei onderwerpen. Wat me opvalt is dat hij enorm diep op (kleine) dingen kan ingaan. Hij heeft hele mooie beschrijvingen van hoe de wereld volgens hem werkt. Op zich vind ik het heel interessant om daarin mee te gaan en mee te denken. Al lukt dat denken me af en toe niet goed meer. “Mijn stagiaire praat zoveel, dat ik mezelf niet meer kan horen denken,” zeg ik wel eens. Hij kan er zelf goed om lachen, als ik dat zeg. Ik heb geprobeerd hem te laten oefenen om zich in te leven in de gevoelswereld van de dieren die we op het werk moeten verzorgen. Hij moet dan bedenken, waarom een bepaald dier zich op een bepaalde manier gedraagt. Daar doet hij enorm z’n best op. Hij bedenkt vanalles, vaak niet het goede. Hij zit meestal nog te vast aan zijn eigen beleving van dingen en projecteert die op het dier. Toch begin ik te merken dat hij dat laatste langzaam een beetje los begint te laten. Dus het gaat langzaam de goede kant op.

Met zijn stage gaat het sowieso goed. Hij is als meeloop-hulpje begonnen, maar intussen doet hij al erg veel zelfstandig. Vooral in het begin moest z’n zelfvertrouwen groeien, maar nu raakt hij niet zo snel meer in paniek als er iets fout gaat. In de pauzes gaat het vaak nog mis. Vorige week bijvoorbeeld, waren de mensen zijn constant gepraat zo beu, dat ze hem buiten een paar emmers ijskoud water over zijn kop hebben gegooid. Dat was huilen, maar nadat ik hem heb uitgelegd dat we elkaar wel vaker nat gooien of in de vijver gooien zelfs, reageerde hij toch sportief. Gelukkig zijn er wel meer mensen bijgekomen die hebben gemerkt dat hij buiten de groep heel goed kan werken en sociaal vaardig is. Het blijft alleen jammer dat in een grote groep mensen een soort knopje lijkt om te draaien. Dan wordt het een drukke praatjesmaker die niet meer te stoppen is. Al met al ben ik toch blij met hem. Hij is een fijne hulp en hij voelt zich verantwoordelijk voor z’n taken. Ik geniet vaak van onze filosofische gesprekken en eerlijk gezegd ben ik ook z’n persoon zelf gaan waarderen.

Over de auteur

Autist administrator